Wachten wordt als nutteloos beschouwd; het staat symbool voor overbodigheid en verspilling, of juist voor luxe en privilege.

De beschikking over tijd is niet gelijk verdeeld. Sommigen moeten lang wachten, terwijl anderen alles snel en soepel geregeld krijgen.

Sommige wijken hebben geen openbaar vervoer, sommige mensen hebben geen toegang tot medische zorg, sommigen zijn bezig met het bezorgen van eten, terwijl anderen ongeduldig wachten tot hun maaltijd wordt bezorgd.

Schrijver en filosoof Simon(e) van Saarloos presenteert een lezing-performance over hun bezoeken aan de wachtkamer van een genderkliniek.

Aan de hand van werk van beeldend kunstenaars en transactivisme rond het thema ‘wachten’ onderzoekt hen het wachten niet alleen als een impasse en een tussenfase, voordat een belofte wordt ingelost, maar ook als een ervaring en een manier van zijn die op zichzelf de moeite waard is om te beleven.